Devlet ve iktidar kimliğiyle açıklanan İslam’ın gideceği yer Emevi dini olacaktır. İslamiyet köleliğe karşı bir isyan hareketi olarak gelişti. İslâm kelimesi Arapçada barış demektir. Arap kabileleri arasındaki iktidar savaşları, başta kadınlar olmak üzere küçük kız çocuklarının diri diri toprağa gömülmeleri, toplumu köleleştirme, özel mülkiyete sınırsız sahip olma hırsı İslam’i gelişimle önemli oranda darbe yedi ve Arap toplumu arasında bir barış ve huzur gelişti. Böylece İslamiyet bir devrim olarak ortaya çıktı. İnsan Öldürmeme, yalan söylememe, zina ve ahlaksızlık yapmama, insan hakkı yememe, kimseyi sömürmeme İslam’ın temel şartları olmuştur. Cami camianın, yani toplumun toplanma yeri olarak kuruldu. Zaten adı toplumdan geliyor yani cemiyetin, camianın evi. İslam’da zekât ihtiyaçtan fazlasını paylaşmak demektir. Çünkü zekât kelimesi Arapçada fazla olan demektir. Fazla olan maddi imkânların paylaşımı. Paylaşım bilgiyi de kapsar. Zekât ve zeki kelimeleri aynı kökten gelir. Zeki insan bilgisini paylaşır yani öğretir. İslamiyet Arap toplumu içinde bir düzeltme ve ıslah etme hareketi olarak gelişti. Ancak bir insan ömrü kadar bile yaşayamayan İslam Emevilerin Muaviye’nin eliyle saray saltanat dini haline getirildi.
İslam’da ki Halife seçimle gelen toplum yöneticisi demektir. Ancak Emevilerle birlikte Halifeliğin babadan oğula geçtiği görülüyor. Emevilerle başlayan iktidar dini İslami maskeyle bütün Orta Doğu iktidarları tarafından bir egemenlik aracı olarak kullanıldı. Hala kullanılıyor. O kadar etkince kullanıldı ki toplum kapitalizmden kaynaklı yoksulluğu Allah’ın kaderi olarak görüyor. Özelikle 1950 sonrası Yeşil Kuşak Projesi’yle dinci grupları peydalayıp Arap ve Müslüman toplumlar içinde toplumsal ve sosyalist gelişimler ve Sovyetlerin bu topraklarda sosyalist bir çizgide gelişip güçlenmesinin önüne geçildi. Görüldüğü gibi, sadece Orta Doğu geleneksel güçleri dışında da global sermaye güçleri de dini kullanmışlar. Türkiye’deki sol kesimlerin din sorununa kaba materyalist yaklaşımları sonucu ezilen inançlı kesimler içinde örgütlü olamadılar ve kapitalist sistem partilerinin kuyruğuna takıldılar, bunlardan kendi sorunlarına çözüm bulmalarını beklediler. Türkiye’de MHP eliyle siyasal milliyetçilikte siyasal İslam’ın yanı sıra etkince kullanıldı. Ancak Türkiye’nin göreceli laik ve modem yapısı Taliban ve IŞİD gibi aşırı dinci örgütleri kullanmayı gerekli görmedi daha çok diyanetin eliyle din hala bir afyon olarak kullanılıyor. Kürt halkı içinde de iktidar dini etkince daha çok kullanılıp sözde İslam ve din kardeşliği adı altında Kürt halkına asimilasyon dayatıldı.
Bir devrim hareketi olarak doğan İslam’ın 1300 yıl gibi uzun bir zaman dilimi içinde imparatorluklar ve ulus devletler tarafından nasılda kullanıldığı görülüyor. Kürt halkı iktidar dininin etkisini Orta Doğu’da en çok yaşayan toplum oldu. PKK’nin gelişimini Kürt halkına ulusal devrimci bilinç verdikçe iktidar dininin Kürtler üzerindeki etkileri yok oldu. Bundan dolayı inkârcı siyaset PKK muhafazakâr Kürt halkını Marksist Leninist ve dinsiz yaptı diyorlar. Oysaki PKK İslam’ın özünü keşfetti ve uyguladı. Türkiye’de kendilerine sosyalist ve devrimci diyen bazı çevreler Önder Apo’nun İslam’ın özünün aslında demokratik ve özgürlükçü olduğunu sanki PKK İslam’a sığınıyormuş, dini bir çözüm yolu olarak görüp sosyalist çizgiden uzaklaşması olarak görüyorlar. Bazıları da karın ağrısından ve hazmedememeden olmalı ki PKK sosyalist değildir diyorlar. Sol ve sosyalizm adına bir arpa boyu yol alamayanlar Kürt halkına Komünal yaşamı öğreten PKK’ye kendilerince sosyalizm konusunda akıl vermeye kalkıyorlar. Oysaki sosyalizmin konuşularak değil pratikte yaşanılarak öğrenilecek bir sistem olduğunu Kürt halkı Önder Apo’dan öğrendiler. Zaten Kürt halkı komünal yaşam değerlerine sahip bir halktır.
Misafirperverdir ve yardımseverlik komünal yaşam değerleridir ve Kürt halkı bu değerlere sahiptir. Kürt halkının özellikle yüksek yerelde köylerde yaşayanları yakın geçmişe kadar kısmen komünal yaşamı yaşadılar. Ulus devleti de yaşamayan Kürt halkının komünal yaşamı devletsiz yaşaması mümkündür. Halkların kardeşliği konusundada Kürt halkı kendini eğitmiştir. Yani İslam’ın devrimci kimliği PKK’de temsiliyet bulmuştur. 1300 yıldır İslam’ın iktidar dini olarak kullanılması, sakallı şalvarlı sarıklı kişilerin vahşi duruşundan dolayı İslam’ı koşullar ne olursa olsun ilerici olmayan bir zihniyet olarak algılanmasına yol açıyor. Oysaki İslam Emevilerlerin iktidar zihniyetiyle yorumlanırsa halkçı ve devrimci özü görünmez, fetihci, işgalci ve iktidarcı yüzü görünür. İslamiyet köleliğe karşı bir isyan hareketi olarak yorumlanırsa devrimci özü görünür. İslam’ın devrimci özü evrensel insan haklarıyla ilgilidir. Geleneksel Arap kültürünü yaşamanın devrimci İslam’la ilgisi yoktur. Her toplum kendi ulusal kültürüyle devrimci İslam’ı yaşayabilir. Bazıları, PKK’nin dine devrimci yaklaşımını Kürt İslam sentezi gibi absürt bir yorumda bulunuyorlar. PKK dini bir egemenlik aracı olarak kullanmıyor ki Kürt İslam sentezi gibi bir zihniyetle İslam’a yaklaşsın.
Türkiye sermaye sınıfı Emevi dinini onlarca yıldır kullanarak kapitalizmden kaynaklı yoksulluğu Allah’ın kaderi olarak gösterip kapitalizmin egemenliğini değiştirilemez bir sistem olarak halka kabul ettirmiştir. PKK Kürdistan’da iktidar dininin etkisini yok etti. Türkçü devletten desteklenen Hizbullah ve HÜDA-PAR gibi dinci kontra güçlerin Kürt halkı üzerinde bir etkileri olmamıştır. Kürt halkı büyük oranda ulusal devrimci bilinçle beraber Emevi dininin etkisinden çıkmıştır. Bundan dolayı kimse Kürt halkına dinini öğretmeye kalkmasın. Birkaç gün önce, Demokratik İslam toplantısı oldu, bu toplantıya Önder Apo bir mektup gönderdi. Mektupta Önder Apo İslam’ın devrimci demokratik özüne vurgu yaparak eğer İslam’ın devrimci özü uygulanırsa insanlığın sorunlarının çözümünün olabileceğini söylüyor. Önder Apo’nun bu değerlendirmesi farklı çevrelerce farklı yorumlanıyor. Sanki Önder Apo sosyalist çizgiden uzaklaşmışta İslam’ı tercih etmiş gibi çok basit bir yaklaşım içine giriyorlar. Bazı sol kesimler dine kaba materyalist bir şekilde yaklaştıkları için kitleler içinde bir örgütlülüğü geliştiremediler. PKK’nin dine yaklaşımı devrimci demokratik bir tarzda oldu ve din olgusunu hayatın bir parçası olarak gördü. Bundan dolayı Kürt halkı inancını yaşayarak devrimci demokratik gelişimini de sağladı. Dine kaba materyalist yaklaşılırsa din konusu anlaşılmaz ve iktidar dini toplum üzerinde etkili olmaya devam eder. Bu açıdan devrimci mücadele din konusunada devrimci bir anlayışla yaklaşacak.
Kemal SÖBE
