20 Nisan 2016 Çarşamba Saat 08:42
Siz, bir yargı mensubunun emir alarak iş yaptığını şöyle
suratına bakarak anlayabilir misiniz?
Hadi olmadı, konuşmaya başladığı an ‘bu adam
görevlendirilmiş’ diyebilir misiniz?
Hani öyle, giyim-kuşam-saç-bıyık kesimi gibi şekilci
dışavurumdan filan söz etmiyorum.
Ben artık anlıyorum.
Adliye’ye gide gele işin sırrı çözüldüğünden değil, mesleki
olarak edindiğim ‘gözlemcilik’ bazen çok işe yarıyor.
Adam savcı, avukatınla birlikte odasına giriyorsun, önünü
iliklemişsin, şapkan elinde ‘iyi günler’ diyorsun, başını kaldırıp bakmıyor
bile.
Bir dosya inceliyor, karşısında sakallı bir genç, onunda
elinde dosyalar var, belli ki yazıcılardan bir memur, ancak ne kravatı var ne
ceketi, karma karışık bir sakal, hırpani bir kıyafet, başka yerde görsen
‘memur’ diyemezsin.
Savcı efendi, bir kalemle önündeki dosyanın orasını burasını
çiziyor ‘küfür değil, sinkaf yazacaksın kaç kez söyledim’ diye yarı kızgın bir
fırça çekiyor, sonra ‘hadi al yeniden yaz’ deyip notlarla dolu bir sayfayla
birlikte dosyayı memura uzatıyor.
Anlıyorsunuz ki bu kımıl bir dava dosyası yazıcısı.
‘Beni çağırtmışsınız’ diyorum.
Avukatım Özgür dosya numaramızı söylüyor, halen yüzümüze
bakmış değil, kalkıyor yerinden, eliyle koymuş gibi bulup getiriyor.
Bakmıyor bile dosyaya, ‘adınız neydi’ diyor söylüyorsunuz,
‘Sayın Cumhurbaşkanımıza hakaret etmişsiniz’ diyor.
‘Nerede etmişim?’
‘Ne o meydanın adı, Galatasaray mı orda, arkanızda ayakkabı
kutuları, içinde paralara dolu bir maket, üstünde milyonları evlerinde zor
tutuyoruz yazıyor’
Alıyor beni bir gülme.
‘Bu şimdi Cumhurbaşkanı’na hakaret mi, diyelim ki size göre
öyle, benle ne ilgisi var, oradayım ama o maketin önünde duran ben değilim,
bakın şu şapkalı olan benim, polisler beni oradan ayrıştırmış şu köşede,
yuvarlak içine alarak altına adımı yazmışlar.’
Şaşırıyor, ilk kez bir fotoğrafa bir bana bakıyor,
inanamıyor bir kez daha bakıyor.
‘Bakın savcı bey, bu fotoğraflarını gösterdiğiniz eylem, İç
Güvenlik Yasa Tasarısı denen faşist dayatmaya karşı meslek odalarının,
sanatçıların, siyasi partilerin, milletvekillerinin, sendikaların katıldığı
ortak bir basın açıklamasıdır, ben de oradaydım, destek verdim, bu tür tüm
açıklamalara, eylemlere dünden bugüne destek verir, katılımcısı olur, gerekirse
konuşur, sunum yaparım.’ Hemen araya giriyor ‘Basın açıklamasını siz mi
yazdınız?’
Yine gülüyorum.
‘Hayır, ben yazmadım, ama açıklamanın içeriğine katılıyorum,
polisleriniz gece televizyonlarda benden film izliyor, gündüz bir eylemde filan
görünce hemen ‘işte o’ diyerek olayla ilişkilendirmeye çabalıyorlar, burada
olduğu gibi.’
Bu açıklama, var olan yasaların tanıdığı o kısmi özgürlükler
kapsamında gerçekleştirilmiştir, ama anladığım kadarıyla siz açıklamanın
içeriği ile değil arkadaki ayakkabı kutuları, paralar ve yazıdan oluşan maketle
ilgileniyorsunuz ve bunun Cumhurbaşkanı’na hakaret olduğunu düşünüyor beni ve
oradaki insanları bununla suçluyorsunuz.
Bu komik, sizce de öyle değil mi, sormak isterim gerçekten
buradan bir sonuç alacağınızı düşünüyor musunuz?’
Başını yine kaldırmadı, ‘mahkemenin takdiri, yorum yapamam’
‘İyi de davayı siz açıyorsunuz, söylemiyor musunuz bu
tutanağı tutan, şu resimleri çekip önünüze dosya olarak koyan polislerinize, bu
ne buradan ne çıkar, demiyor musunuz?2
‘Biz gereğini yaparız’ diyor.
Gereğini yaparız!
Kâtip çağırıyor, yazdırıyor ifademi, yukarıda söylediklerimi
tekrar ediyorum, bana polisin çektiği resimlerden birini işaret ederek
gösteriyor, ‘tanımıyorum, bakın oradaki vekilleri, kurum temsilcilerini,
sanatçıları tanıyorum, hepsinin adlarını dosyalamışsınız zaten ama bu yurttaşı
tanımıyorum’
Kimlik bilgilerimi açık adresimi, telefonumu kaydediyorlar.
‘Bu kadar mı hepsi, beni bunun için mi ayağınıza
çağırttınız, ben 44 yıldır bu ülkede sanat üretiyorum, böyle haber bile
olamayacak bir seviyesizlik için mi buradayım, kim diyor sizlere açın bu davayı
diye?’
Susuyor, yüzüme bakmamak için masanın üstüyle ilgileniyor,
kâtibin yazdıklarını okuyorum, avukatım okuyor, gülüşüyoruz, imzalıyor çıkıyoruz.
Aradan günler akıp gitti, bu sabah mahkemeden çağrı geldi.
Savcı ifademi dikkate almamış davayı açmış.
17 Haziran sabah 9.30’da, ‘gelmezseniz tutularak
getirileceksiniz’ diye beni mahkemeye davet ediyor.
Şimdi bu yazının okuru sizler, ‘Eee ne bu’ diyeceksiniz
biliyorum.
Bugün yargının önemli bir bölümü, Cumhurbaşkanı’na
hakaretten dava açmak için görevlendirilmiş sözde hukuk adamlarıyla dolu.
Ülke batıyormuş, savaş varmış, yolsuzluk, hırsızlık, talan
yaşanıyormuş, çocuklara tecavüz eden, öldüren katiller içimizde dolaşıyormuş
umurlarında değil, tüm işleri ‘RTE’na kim ne dedi’ diyerek dava açıp,
insanları yıldırmak, cezalar yağdırarak mağdur etmek, suskunluğu çoğaltıp talan
ve yalan saltanatını sürdürmek.
Hay böylesi hukuk kadar taş düşsün başınıza diyeceğim ama
taşın altında biz varken onlara ödül yağıyor.
Aklıma Uğur Mumcu’nun Sakıncalı Piyade adlı oyunu düşüyor.
Neredeyse replik replik anımsıyorum. Uğur ağabeyi yargılayan
askeri savcılardan birini ben oynamıştım.
Değişen hiçbir şey yok, hay Faşist darbenin omuzları
yıldızlı Askeri savcıları, hay AKP’nin üniformasız savcıları.
Orhan Aydın/Haber Sol
İnternet Sitesi
Kürdistan Stratejik Araştırmalar Merkezi
www.lekolin.com – www.lekolin.org – www.lekolin.net –
www.lekolin.info – www.navendalekolin.com
0
21
TR
:” ”
:””
” “,” ”
:” ”
