Sîstema kapîtalîst a cîhanî ku ji belavbûna Yekîtiya Sowyetan heya niha soza “bihuşta lîberal” veguherandiye “cîhana nû ya bê nîzamî”, careke din Rojhilata Navîn kiriye navenda şerên ji nû ve dabeşkirinê. Pakêtên çekan ên mezin ên bi tevahî 15.7 mîlyar dolarî ku ji hêla Dewletên Yekbûyî ve ji bo Îsraîl û Erebistana Siûdî hatine erêkirin, îspat dikin ku ev bêserûberî ketiye qonaxa “hêza tazî”; di heman demê de planên tasfiyeyê yên ku bi rêya Rojava têne kirin ji hêla berxwedana tevahî ya gelê Kurd ve têne têkbirin.
BERÊ RÊYA HER TIM A TUCARÊN ŞER: ROJHILATA NAVÎN
Şandina helîkopterên Apache, mûşekên Patriot û wesayîtên zirxî yên ku ji aliyê Wezareta Derve ya Dewletên Yekbûyî ve roja Înê bi şev hatine ragihandin, asta zêdebûna leşkerî li herêmê eşkere dike. “Bazirganên şer” ên wekî Boeing, Lockheed Martin û Rolls-Royce, bi piştgiriya rêveberiya Trump, herêmê vediguherînin bermîleke barûtê. Ev tevger ne tenê çalakiyek bazirganî ne; ew amadekariyên ji bo şerekî mezin ê parçekirinê ne ku bi rêya Îranê tê organîzekirin. Di vê pêvajoya nû de, ku qanûna navneteweyî tê hilweşandin, retorîka “demokratîkkirinê” bi rastiyek zelal a kolonyalîzmê tê guhertin.
ROJAVA: NEPEJIRANDINA TESLÎMIYETÊ BER BI DESTKEFTINÊN DÎROKÎ
Komploya piralî ya ku ji destpêka salê ve li qada Sûriyeyê hatiye destpêkirin, armanc dikir ku gelê Kurd bê statu bimîne. “Peymana teslîmbûnê” ya ku di 18’ê Çile de hatiye ferzkirin, planeke tinekirinê bû ku ji aliyê dewleta Tirk ve bi komên cîhadîst ên mîna HTŞ’ê re hatibû hevrêzkirin. Lêbelê, helwesta biryardar a QSD’ê û seferberiya gel li her çar beşên Kurdistanê ev plan bi Peymana 30’ê Çile re gihand xala “hevsengiya navber”. Vê eniyê careke din nîşan da ku siyaseta Kurd ne serpêhatî ye, lê bi “aqilmendiya stratejîk” tevdigere ku parastina hebûna gel dide pêşiyê.
PÊŞBÎNIYA RÊBER APO Û RASTIYA LI QADÊ
Hişyariya Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan di sala 1991’an de, “Gel bedelê wêrekiya bêhesab dide,” îro jî di hevsengiyên dîplomatîk û leşkerî yên li Rojava û li seranserê Sûriyeyê de girîng dimîne. Siyaseta realîst a ku ji aliyê Kurdan ve hatiye nîşandan, xetereyên “hilweşîna bê destkeft” ên ku di mînakên Rêya Ronî ya li Perûyê an Pilingên Tamîl ên li Srî Lankayê de têne dîtin ji holê rakir. Bi tevlêbûna li gorî perspektîfa ku ji hêla Rêber Apo ve hatiye destnîşankirin, îradeya siyasî ya Kurd bi avêtina gavên realîst dema ku daxwaza ne gengaz dike, xwe wekî aktorek neçar di pêşeroja Sûriyeyê de îspat kiriye.
SIYASETA DURÛTÎ YA NETEW-DEWLET Û ZELALBÛNA ALÎYAN
Her çend aqilê dewleta Tirk retorîka “çareserî” û “biratiyê” wekî taktîkek derengxistinê li hundir bi kar anî jî, ew ji bo tepisandina destkeftiyên Kurdan li derveyî welêt dudilî nebû ku bi çeteyên cîhadîst re hevalbendiyê bike. Pesnê êrîşên cîhadîst ên ji hêla komên ku ji hêla “krîza patolojîk a li hember Kurdan” a sekuler ve têne xurt kirin, careke din xetên di navbera dost û dijmin de ji bo gelê Kurd zelal kir.
ENCAM: AN KONGREYA NETEWEYÎ AN JÎ WINDAKIRINA SEDSALEKE DIN
Di vê nuqteyê de, danûstandin û peymanên îmzekirî ne dawîyek in, destpêkek dîrokî ne. Gelê Kurd plana qirkirinê ya ku li ser wan hatiye ferzkirin rawestandiye, lê hîn bi tevahî pêşeroja xwe ewle nekiriye. Ji ber vê yekê, ev sînorê xeternak tenê bi van sê stûnên bingehîn dikare were derbas kirin:
Kongreya Neteweyî: Li şûna danûstandinên parçekirî, îradeyek ku aqilê hevpar ê çar perçeyan temsîl dike bê avakirin.
Dîplomasiya Hevbeş: Dengê Kurd ku li ser sehneya navneteweyî ji navendek stratejîk a yekane deng vede.
Xweparastin: Berdewamiya hişmendiya xweparastina rewa, tekane garantiya hebûnê û nasnameyek azad.
Serkeftin, zû yan dereng, dê ya wan kesan be ku li ser axa xwe bi gelê xwe re li ber xwe didin.
Firat ALÎ
